και οι μπομπονιέρες!!!

Το πιο μεγάλο πρόβλημα που είχα με τις μπομπονιέρες και τα προσκλητήρια (όπως έγραψα και σε προηγούμενη ανάρτηση) ήταν η επιλογή των υλικών και η προμήθειά τους...

Για τα μπουκαλάκια είχα κάνει την έρευνά μου από πολύ νωρίς και είχα βρει ένα κατάστημα από την Αθήνα, με το οποίο φρόντισα να μιλήσω εγκαίρως για το πότε και πώς θα τα παραλάβω στη Θεσσαλονίκη. Δυστυχώς όμως αυτό δεν ήταν αρκετό... Την τελευταία στιγμή με ενημέρωσαν, ύστερα από δικό μου τηλεφωνημα, οτι δεν έχουν τελικά την ποσότητα που θέλω κι έπρεπε να βρω εναλλακτική!! Ευτυχώς είχα συγκρατήσει τα στοιχεία από 2-3 άλλες εταιρίες, όπου και απευθύνθηκα... Χρειάστηκε βέβαια να πάω στις Σέρρες για να τα παραλάβω και εν τέλει δε βρήκα το αρχικό σχέδιο, αλλά αυτό δε με πτόησε καθόλου :)

Το μεγάλο σοκ το πέρασα με τους αστερίες... Και αυτούς τους έκανα τηλεφωνική παραγγελία και από την περιγραφή που διάβασα στο διαδίκτυο έβγαλα το συμπέρασμα οτι πρόκειται για συνθετικούς αστερίες στο χρώμα των φυσικών!! Το συμπέρασμά μου αποδείχτηκε εντελώς αυθαίρετο και δεν είχε καμία βάση στην πραγματικότητα, πράγμα που διαπίστωσα αφού είχα παραλάβει την αρκετά μεγάλη ποσότητα που είχα παραγγείλει!! Έκανα μέρες να συνέλθω από το σοκ. Δεν ήξερα τί να κάνω: να τους χρησιμοποιούσα ενώ θεωρώ οτι δεν είναι σωστό να χρησιμοποιούμε ζωντανούς οργανισμούς ως στολίδια μας ή να τους πετάξω παρόλο που το κακό είχε ήδη γίνει και δεν υπήρχε επιστροφή;! Τελικά αποφάσισα να τους χρησιμοποιήσω, έχοντας χάσει αρκετό από τον αρχικό μου ενθουσιασμό και χωρίς να είμαι σίγουρη για το εάν πράττω σωστά. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου οτι δε θα επιτρέψω να την ξαναπατήσω έτσι σε ένα τόσο σημαντικό θέμα και συνέχισα...

Με τις μπομπονιέρες η διαδικασία ήταν πολύ πιο απλή και γρήγορη, κάτι στο οποίο συνέβαλαν και τα πολλά χέρια αγαπημένων μου φίλων που με βοήθησαν, τόσο στη Θεσσαλονίκη όσο στα Χανιά (όπου και έγινε και ο μεγαλύτερος όγκος δουλειάς). Προμηθευτήκαμε, λοιπόν, τις γάζες μας σε λευκό και τυρκουάζ χρώμα, τις ποντικοουρίτσες και τα κουφέτα (χοντρουλά και τσουπωτά choco almond Χατζηγιαννάκη) κι από 'κει κι έπειτα το γέμισμα, το τύλιγμα και τέλος το κόλλημα του αστερία. Απλά, λιτά και πολύ-πολύ καλοκαιρινά!!!

Με αυτή την τελευταία ανάρτηση με τα του γάμου, θέλω να κλείσω το κεφάλαιο αυτό και να κάνω πολύ-πολύ καιρό να ξαναακούσω για γάμους, τούλια, φρου-φρου κι αρώματα... χαχαχαχαχα... Παρόλο που θα πρέπει να παραδεχτώ οτι για άνθρωπος που δεν πιστεύει καθόλου στην αναγκαιότητα όλης αυτής της φασαρίας, εν τέλει όχι μόνο ασχολήθηκα (και με το παραπάνω) με το όλο ζήτημα, αλλά μπορώ να πω οτι το δημιουργικό κομμάτι το απόλαυσα πολύ-πολύ... σσσσσσσσσσς... μην το πείτε όμως πουθενά ;)

τα προσκλητήρια του γάμου

Μετά από ένα υπέροχο καλοκαίρι με πολλά μπανάκια και πολύ καλή παρέα, επιστρέφουμε σιγά-σιγά στους ρυθμούς μας... Συνεχίζω λοιπόν με τα του γάμου, όπως είχα υποσχεθεί!!

Αφου λοιπόν πέρασαν ώρες επί ωρών και ημέρες επί ημερών μέχρι να καταλήξω στα σχέδια και τα υλικά που θα χρησιμοποιούσα, έφτασε η στιγμή που θα έπρεπε να προμηθευτώ τα υλικά μου για να ξεκινήσω σιγά-σιγά το δημιουργικό κομμάτι.

Ξεκίνησα με τα υλικά των προσκλητηρίων μας και αυτά που χρειαζόμουν ήταν: μπουκαλάκια με φελλό, ποντικοουρά και κορδελίτσες σε τυρκουάζ χρώμα, άμμος, κόλλες Α4 και αστερίες σε φυσικό χρώμα... Τα μπουκαλάκια και οι αστερίες ήταν αυτά που με παίδεψαν πάαααρα πολύ, για διαφορετικούς λόγους το καθένα!! Για να μη σας κουράζω θα σας τα αναλύσω στην επόμενη ανάρτησή μου...
 

Το πρώτο μέρος της δουλειάς που είχα να κάνω αφορούσε στο σχεδιασμό του κειμένου του προσκλητηρίου και στην αναζήτηση του κατάλληλου τύπου χαρτιού. Αφού, λοιπόν, έκανα το σχεδιασμό του κειμένου (με τη βοήθεια του σχεδιαστικού προγράμματος που χρησιμοποιώ στη δουλειά μου) τυπώθηκε σε κόλλες Α4 120γρ. (2 κειμενάκια/σελίδα) και στη συνέχεια κόπηκε η κάθε σελίδα στη μέση. Το αποτέλεσμα είναι περίπου αυτό που φαίνεται στην εικόνα:

Αφού κόπηκαν όλα τα κειμενάκια, έπρεπε να τυλιχθούν σε πολύ μικρά παπυράκια, ώστε να χωρούν από το στόμιο του μπουκαλιού και να δεθούν με κορδελίτσα η οποία θα χρησίμευε τόσο για το "ψάρεμα" του κειμένου από το μπουκάλι, όσο και για να κρεμαστούν στην άλλη άκρη τα ταμπελάκια με τα ονόματα των καλεσμένων.
Επόμενο βήμα το μάζεμα της άμμου, το καθάρισμα και το κοσκίνισμά της και η τοποθέτηση μίας μικρής ποσότητας στο κάθε μπουκαλάκι. Τα παπυράκια μοιράστηκαν στα μπουκάλια, που ταπώθηκαν με τους φελλούς τους και στη συνέχεια ντύθηκε ο λαιμός των μπουκαλιών με ποντικοουρά  τυρκουάζ χρώματος.

 Τελευταίες πινελιές τα καρτελάκια των καλεσμένων και οι διακοσμητικοί αστερίες... και ιδού τα προσκλητήριά μας:

όλα του γάμου... από τα χεράκια μου!!

Αν και είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύουν οτι ο γάμος (ως μυστήριο και όχι σαν έννοια συντροφικότητας και οικογένειας) δεν εξυπηρετεί σε κάτι και δεν είχα ποτέ μα ποτέ φανταστεί οτι θα έμπαινα σε αυτή τη διαδικασία (μετά από σχεδόν 10 χρόνια σχέσης και 3 χρόνια συγκατοίκησης), βρέθηκα να όχι απλά να συμμετέχω, αλλά να κάνω και πολλή προσωπική δουλειά για να γίνει τελικά ο γάμος μας. Αυτό φυσικά έχει να κάνει με την τρέλα που έχω για κάθε τι χειροποίητο κι από την επιθυμία μου να υπάρξει ένα όμορφο αποτέλεσμα, για εμάς και για τους καλεσμένους μας.

 

Τα πιο εύκολα που διαλέξαμε ήταν η εκκλησία και το κέντρο που θα γινόταν το πάρτυ μας μετά το μυστήριο. Το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία στο Ακρωτήρι Χανίων ήταν μια εύκολη επιλογή για εμάς, καθώς τόσο το μέρος εκεί όσο και η θέα είναι τόσο ιδιαίτερα που δεν αφήνουν περιθώρια για δεύτερες σκέψεις!! Το κέντρο από την άλλη ήταν ένας χώρος ζεστός και άνετος, με πολύ καλή εξυπηρέτηση και πολύ καλό φαγητό.

Για όλα τα υπόλοιπα η σκέψη μου πέρασε από τα 40 κύματα μέχρι να καταλήξω στο τί θα έφτιαχνα εγώ και τί όχι, τί υλικά θα χρησιμοποιούσα, τί χρώματα θα επέλεγα... Αρχικά σκεφτόμουν να φτιάξω η ίδια ακόμα και τα στέφανα, σκέψη που εγκατέλειψα μετά από συζήτηση με τη δασκάλα μου στο κόσμημα, η οποία και μου σύστησε ένα εργαστήριο στη Θεσσαλονίκη που κάνει πολύ ωραία δουλειά. Όταν έκανα την έρευνα μου στο διαδύκτιο διαπίστωσα οτι στη σελίδα αυτού του εργαστηρίου είχα βρει το σχέδιο που μας άρεσε πιο πολύ, οπότε δεν είχαμε να κάνουμε κάτι άλλο από το να πάμε και να τα παραγγείλουμε!! Με μεγάλη ευκολία και χωρίς δεύτερες σκέψεις διαλέξαμε και τις βέρες μας από το πρώτο και μοναδικό μαγαζί που μπήκαμε!! Πρόκειται για ένα μικρό μαγαζάκι-εργαστήριο με εκπληκτικά χειροποίητα κοσμήματα στα Χανιά, στο οποίο βρίσκει κανείς πολύ πρωτότυπα και ιδιαίτερα κοσμήματα.

Το εύκολο κομμάτι είχε περάσει, λοιπόν... Έμενε το θέμα των προσκλητηρίων και των μπομπονιέρων... Εκεί ο προβληματισμός μου ήταν πολύ μεγάλος!! Το μόνο που ήξερα ήταν το οτι θέλαμε να θυμίζουν καλοκαιράκι και θάλασσα... Τα χρώματα με τον καιρό τα βρήκα: λευκό-τυρκουάζ και σιγά-σιγά (αλλά πολύ σιγά) κατέληξα και στο προσκλητήριο: μήνυμα σε μπουκάλι!!

Για τις μπομπονιέρες δεν το συζητώ... ήταν ο μεγάλος μου πονοκέφαλος!! Το πρόβλημα ήταν οτι ήθελα να φτιάξω μπομπονιέρες με μέταλλα (χαλκό, αλπακά...) κάτι που όλοι μου έλεγαν οτι είναι αδύνατο, καθώς οι μπομπονιέρες που θα χρειαζόμασταν ήταν 700 τεμάχια (αφού θα έπρεπε να αφήσουμε στη Θεσσαλονίκη για όσους δε θα ερχόντουσαν, να δώσουμε στους δύο κουμπάρους μας για να μοιράσουν στους δικούς τους και να στείλουμε σε συγγενείς σε Κεφαλονιά και Αθήνα που επίσης δε θα ερχόντουσαν). Στην αρχή επέμενα οτι δε θα είναι και τόσο δύσκολο, αλλά όταν διευκρίνισα στη δασκάλα μου για πόσα κομμάτια μιλάμε μου το ξέκοψε: δε θα με άφηνε να το κάνω!! Το δεύτερο πλάνο μου ήταν να μοιράσουμε γλαστράκια με κάποιο φυτό... Βασιλικός και ίσως μικρές ελίτσες ήταν οι βασικές μου ιδέες. Αφού έκανα την απαραίτητη έρευνα, έχοντας πάντα τη σκέψη των μετάλλων στο μυαλό μου, εγκατέλειψα και αυτή την ιδέα... Ο λόγος; Δεν ήταν καθόλου πρακτικό για τον πολύ κόσμο που είχαμε από μακρυά. Για να μη σας κουράζω, λοιπόν, αποφάσισα κι εγώ να κάνω κάτι εύκολο και απλό, στα χρώματα που είχαμε διαλέξει.

Θα ακολουθήσει ανάρτηση με αναλυτικές οδηγίες για το πώς έγιναν τόσο τα προσκλητήρια όσο και οι μπομπονιέρες. Σας χαιρετώ προς το παρόν και σας παραθέτω φωτογραφίες από το στολισμό και την ανθοδέσμη!!